‘Er is een beeld in ons,
een klank, een woord, een melodie,
een gedicht, een symfonie,
die alleen wijzelf kunnen aanvoelen en aanheffen.
Dat is een taak die wij niet mogen verzuimen,
anders zullen we voor niets leven.

Een heel bijzondere ervaring
is het vinden van die toon,
het waarnemen van dat woord
dat alleen maar in onszelf kan klinken….’
zo schrijft de Duitse priester Drewermann.

Het zien van dat beeld,
horen van die heel eigen klank, melodie
kan gebeuren als ik vertoef
in de diepte van mezelf.

Is dat raken aan God?

Raken aan God.
Wat bedoel ik eigenlijk?

Met het weet-hebben-van-God zijn velen van ons opgegroeid.
Van onze ouders meegekregen als een houvast in het leven.

Voor sommigen is, met het ouder worden, dat houvast verdwenen.
En het lijkt geen gemis te zijn.
Daarvan schrik je.

Anderen hebben vastgehouden aan dat diepste in hun zelf.

Ingrid vertelt hoe ze is blijven zoeken naar een naam
voor iets wat haar in beweging houdt;
voor dat wat haar telkens oproept, uitdaagt nieuwe wegen te gaan.
De naam God is voor haar een werkwoord, een proces.
God de Onkenbare, die zij waarneemt in haar onrustig verlangen.
Onzichtbaar aanwezig.
Dat is haar heilig.

Onzichtbaar aanwezig…..
Zo is God als een rode draad ook geweven door de bijbelverhalen heen.
In het verhaal van Abraham, zijn zoon Isaac en diens zoon Jacob.
Onzichtbaar is God ook aanwezig in het verhaal van Mozes.
En telkens gaat het dan om een omslag, een keerpunt in hun persoonlijke geschiedenis.

Op een heel bijzondere wijze is de Onzichtbare aanwezig in het leven van Jezus van Nazareth.
In zijn leven krijgt God een beeld.
Ook waar vertelt wordt van Zacheüs,
die op zoek is,
ook al weet hij nog niet naar wie of wat..
Zoals Jezus Zacheüs zoekt te ontmoeten
zo wil God aanwezig zijn in uw en in mijn leven….

Waar is dat te voelen, te ervaren?

Een monnik vertelt
dat ieder mens een soort stilteruimte in zich heeft.
In die ruimte kan het rumoer van eigen gedachten niet doordringen.
Het is de ruimte waarin God in ons woont.
Daar waar God woont
komen gedachten tot zwijgen,
zelfverwijten verdwijnen,
ook allerlei nare gevoelens naar onszelf en anderen.

Verder, vertelt deze monnik,
dat in deze ruimte de macht van de wereld,
van mensen met hun verwachtingen en eisen,
hun oordelen en veroordelingen
niet door kunnen dringen.

In deze innerlijke stilteruimte kunnen we raken aan God
en in God tot rust komen.

Innerlijke ruimte van stilte.
Hoe daarbij te komen?
Hoe kan ik er binnenkomen?

Voor me zie ik de trappisten in Zundert,
de trappistinnen in Berkel-Enschot
- twee abdijen waar ik wel eens kom –
de sfeer van stilte en gebed behoedt daar deze innerlijk stilte.

Goed dat deze stilteplekken er zijn.
Voor mij oases, waar het goed toeven is.
En als ik zie hoe vol daar zondags de kapel is,
hoe bezet de gastenkamers,
ben ik niet de enige die dat zo ervaart.

Het houdt me attent om behoedzaam om te gaan met de stilte in me.
De innerlijke cel noemt Theresia van Avila het.

Om die binnen te kunnen gaan moet ik stil worden,
luisteren naar het leven,
naar de levenskracht die zich doet voelen
en het levenslicht dat zich laat zien in mijn leven.
Het rumoer van mijn gedachten probeert binnen te dringen.
Dat lukt vaker.
Als ik er geen aandacht aan besteed,
kan het lukken dat het absoluut stil is.
Dat moet het zijn waartoe Jezus zijn leerlingen wil brengen:
met God, in God zijn, raken aan God.

God.
In de geschiedenis gekend als ‘Ik-zal-er-zijn’
en in de eerste lezing uitgetekend met trekken van mededogen en barmhartigheid.
Niets van een hautaine, tronende, boven de wereld staande krachtpatser,
Zo’n afgod maken wij voor onszelf
als het vertrouwen op de stem van de Onzienlijke wegkwijnt.

Stem van de Onzienlijke.
Ze trilt mee in de melodie van onze ziel.
En ook is ze te horen in ‘n ander mens,
waarin mijn leven gespiegeld wordt
en in wiens gezicht het aangezicht van God te ontwaren is.

Verlangen van de mens naar God
en de hang naar een wereld in vrede en gerechtigheid
horen onlosmakelijk bij elkaar.
Moge het zo voor ons zijn!